Nie ja

Waligórzanki, żeńska fauna, 

jak łoskot beczek nagie. 

Gnieżdżą się w stratowanych łożach, 

śpią z otwartymi do piania ustami. 

Źrenice ich uciekły w głąb 

i penetrują do wnętrza gruczołów, 

z których się drożdże sączą w krew. 

Córy baroku. Tyje ciasto w dzieży, 

parują łąźnie, rumienią się wina, 

cwałują niebem prosięta obłoków, 

rżą trąby na fizyczny alarm. 

O rozdynione, o nadmierne 

i podwojone odrzuceniem szaty, 

i portojone gwałtownością pozy 

tłuste dania miłosne! 

Ich chude siostry wstały wcześniej, 

zanim się rozwidniło na obrazie. 

I nikt nie widział, jak gęsiego szły 

po nie zamalowanej stronie płótna. 

Wygnanki stylu. Żebra przeliczone 

ptasia natura stóp i dłoni. 

Na sterczących łopatkach próbują ulecieć. 

Trzynasty wiek dałby im złote tło, 

Dwudziesty - dałby ekran srebrny. 

Ten siedemnasty nic dla płaskich nie ma. 

Albowiem nawet niebo jest wypukłe, 

wypukli aniołowie i wypukły bóg - 

Febus wąsaty, który na spoconym 

rumaku wjeżdża do wrzącej alkowy.

~ Wisława Szymborska

Nigdy nie czułam obrzydzenia do osób grubych. Ba, kształtne kobiety uważam za piękne. Tylko nie ja. Nie lubię swoich szerokich bioder, wielkiego tyłka i masywnych ud. Dlatego chcę schudnąć, być motylkiem - w głębi siebie jestem delikatną dziewczyną. I na taką chcę wyglądać. Dziewczęco, nie kobieco. Chcę nosić śliczne sukienki z kołnierzykami i nie wyglądać przy tym jak baleron ściśnięty sznurkiem.
Przy wzroście około 166 centymetrów ważę 58 kilo - pierwszy kilogram już za mną. Tragedii właściwie nie ma, ale to nie ja. Moim celem jest 50 kilogramów. Piękna, symetryczna i harmonijna liczba.
Od jutra zaczynam 30 dni z Skinny Girl Diet, którą już lekko liznęłam. 400 kalorii. Najważniejsze to rozdać połowę jedzenia, które mama spakuje mi do szkoły i nie przesadzić z obiadem. Poza tym woda, sałata i jeszcze raz woda.
Trzymajcie za mnie kciuki!